St. Holisto

 

Uiteindelijk was Sander in slaap gevallen.. gelukkig. ''Een meneer in een zwarte mantel!' zei hij, alleen dan een beetje anders. Het praten ging al iets beter, maar toch was ik van mening dat hij nog veel moest rusten. Toen kwam Sander omhoog, ik schrok een beetje, maar deed toen een stap naar voren om hem te ondersteunen. Zijn hoofd kwam telkens dichterbij en ik keek in zijn ogen. Ze waren mooi, je kon er eindeloos in kijken, je kon er alle antwoorden op je vragen in vinden, je kon er bij uithuilen, maar ook bij lachen, je kon er... wacht. Even bij de les blijven, mijn gedachten vlogen op hol. Ik ondersteunde hem en ging naast hem zitten, mijn handen stevig om zijn lichaam heen. Ik wilde niet dat hij uit elkaar viel of pijn had of iets, hij moest gewoon beter worden. En wel nu! Vol nieuwschierigheid keek ik toen in zijn ogen, zou hij..? Ik keek hem nieuwschierig aan en verwachtte dat hij elk moment mijn nieuwschierigheid kon doorzien.

 

{@ Sander; ik kan je nog steeds geen pms sturen. En;

Ja ze zijn verliefd,

Ja ze krijgen vast ooit verkering... maar wanneer?,

En graag gedaan :')}